Community

We wonen samen. In een tiny wereld die we zelf hebben gecreëerd en die groter voelt dan wat we kunnen waarnemen met onze ogen. Een wereld die zoals elke onderhevig is aan kringlopen. Onder invloed van zon, maan en alles wat zij voortbrengen. 

Dingen gaan stuk; wat over jaren in elkaar verstrengeld is geraakt wordt door grote krachten uit elkaar getrokken. Stukjes wortel breken en de wonden doen zeer, maar onmiddellijk kondigen ze een proces van vernieuwing aan. Opnieuw aarden. Maar ook worden dingen geboren: nieuwe, nog kleine mensen. Relaties. Van hele nieuwe tot bestaande die zich verdiepen.  De mensen hier hebben schouders waar een traan op terecht mag komen en armen die je omhelzen op momenten dat het even allemaal tegen lijkt te zitten of als je je net de gelukkigste persoon op aarde voelt. 

Ik moet vaker denken aan een boekje dat ik ooit heb gelezen over de “oorspronkelijke” inwoners van Amerika. Zij leefden in volledige kringloop met de natuur. Leven in een cirkel. Rondtrekken en blijven waar op dat moment het eten is. Daar waar dan de bessen groeien of de dieren zijn. Nooit meer oogsten dan nodig is. Alles gebruiken van het dier dat zijn leven heeft gelaten om dat van jou te laten voortduren. En als je weer vertrekt, niks achterlaten. Zodat je volgend jaar weer terug kunt keren en de gesloten cirkel kunt heropenen. Beslissingen kunt nemen met de komende 7 generaties in je achterhoofd. De tenten stonden in cirkels. Een rond nest gemaakt van ronde nesten. Kinderen werden door iedereen opgevoed en ouderen maakten tot hun laatste ademtocht deel uit van het volk. Het is werkelijk hartverscheurend om te lezen dat net die volkeren plaats moesten maken voor roofkapitalisme. 

Rondtrekken kunnen we hier niet meer, maar toevallig hebben we onlangs in ons kleine voedselbosje een fijne hoeveelheid bessenplanten laten “aarden”. We hebben een kleine vogelvijver net wat mooier gemaakt, zodat onze 3 loopeenden zich thuis voelen en hun natuurlijk gedrag kunnen vertonen. En ook de wildere dieren van de omgeving zich tegoed kunnen doen aan wat hoog staat op de ranglijst van levensbehoeften: water.

Voor mij is dit permanente vakantie, all-inclusive. Met oog voor alles en iedereen. En ik word beloond met hun aanwezigheid. Wij staan als community dan misschien niet precies in een cirkel, maar als je de huisjes een beetje organisch met een lijn verbindt lijkt het wel sterk op het symbool voor oneindigheid. En zo lang mag het, voor mij, zeker nog duren.  John Vincken, (aard)bewoner